นักบุญกุยโดมาเรียโกฟอร์ติ

ในขณะที่ท่านเรียนนั้น ทุกครั้งที่ท่านเดินทางไปโรงเรียนท่านชอบแวะที่โบสถ์แห่งสันติสุขแล้วสวดภาวนาต่อหน้าไม้กางเขน สำหรับท่านต้องมีอะไรที่เป็นพิเศษที่ทำให้ท่านชอบไปแวะสวดภาวนาที่นั่นก่อนเข้าโรงเรียน ในภายหลังท่านยอมรับว่าตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ท่านพบพระจริงๆ เพราะรู้สึกเหมือนกับว่าพระเยซูบนไม้กางเขนนั้นมองท่านตลอดและกล่าวให้ท่านฟังหลายๆ อย่างซึ่งท่านอธิบายไม่ถูก เมื่อเรียนที่โรงเรียนคณะภราดานั้น ท่านก็เริ่มสนใจอยากเป็นพระสงฆ์ แล้วคิดจะเข้าบ้านเณร เมื่อท่านเล่าเรื่องนี้ให้พ่อรินัลโดฟังแน่นอนพ่อเขาไม่สบายใจจึงต่อต้าน และไม่ยอมส่งเงินให้เข้าเรียนในบ้านเณร แต่กอนฟอร์ติไม่ผิดหวัง อาศัยการช่วยเหลือการสนับสนุนของแม่ และกำลังใจที่ท่านได้รับจากไม้กางเขนท่านก็ตัดสินใจเข้าบ้านเณร

ขณะอยู่บ้านเณรใหญ่กุอิโดดำเนินชีวิตที่เรียบง่าย แยกตัวออกจากครอบครัว เพราะว่าไม่ค่อยจะได้รับการ สนับสนุนจากพ่อแม่ของท่าน นอกจากนั้นท่านยังประสบปัญหาเกี่ยวกับโรคลมบ้าหมู ซึ่งโรคนี้เกือบจะ เป็นอุปสรรคต่อการบวชของท่าน อธิการของท่านให้รอจนกว่าโรคจะหาย สมัยนั้นในเมืองปาร์มามีผู้หญิงคนหนึ่งชื่ออันนามาเรียอาร์นิซึ่งมีชื่อเสียงและได้รับความเคารพนับถือเป็นคนใจบุญและศรัทธา เธอตั้งคณะผู้หญิงที่ช่วยเหลือพวกหญิงผู้รับเคราะห์จากความรุนแรงและการขายตัว วันหนึ่งกุอิโดไปเยี่ยมเธอเพื่อขอคำแนะนำจากเธอ เธอเสนอให้ท่านกุอิโดไปแสวงบุญที่เทวสถานของพระแม่มารีอาแห่งฟอนตาเนลาโต เพื่อขอความช่วยเหลือของพระแม่มารีอา อันนามาเรียอาโดร์นิเชื่อว่าพระแม่จะช่วยกุอิโด ให้ท่านหายจากโรคแล้วจะบวชเป็นพระสงฆ์ได้

ต่อจากนั้นกุอิโดได้ไปแสวงบุญที่นั่นอย่างไม่เคยขาด บางทีก็ไปกับเพื่อนๆ พระแม่ได้ประทานกำลังให้กุอิโดอดทนกับความทุกข์ และไม่ถึงหนึ่งปีอาการที่ท่านเป็นค่อยๆหายไปจนหมด นั่นเป็นปาฏิหาริย์จากพระโดยอาศัยความช่วยเหลือของพระแม่แน่นอน กุอิโดเลยได้บวชเป็นพระสงฆ์ในวันที่ 22 กันยายน 1888 ไม่นานพระสงฆ์ใหม่องค์นี้ตระหนักถึงกระแสเรียกใหม่คือการตั้งคณะนักบวชที่จะมอบชีวิตเพื่องานแพร่ธรรมของพระศาสนจักร