สวัสดีครับ ขออนุญาตเกริ่นนำนิดหน่อยว่า ผมทำงานร่วมกับคณะซาเวเรียนมาได้ระยะเวลาประมาณ 1 ปี แล้วครับ สิ่งที่เราคณะซาเวเรียนได้ทำเป็นหลัก ณ คลองเตยแห่งนี้ คือ การเยี่ยมเยียนผู้ป่วยติดเตียง และผู้สูงอายุในชุมชนครับ เรื่องราวที่ทุกท่านกำลังอ่านนี้เป็นประสบการณ์ และการแบ่งปันส่วนตัวของผมนะครับ
การเยี่ยมเยียน “ผู้คน” ในชุมชนเปรียบเหมือนได้ท่องโลกกว้างเลยครับ และช่างเป็นเรื่องท้าทายในขณะเดียวกัน เพราะเราทุกคนต่างมีวันที่ดี และร้ายปะปนกันไป มีวันที่เรารุ้สึกอารมณ์ดีอยากพบปะสังสรรค์ และวันที่อารมณ์บึ้งตึงไม่อยากพบใครเลย รวมถึงตัวผมเองเช่นกันครับ ช่วงแรกๆ ที่ผมลงชุมชนผมค่อนข้างเครียดมากว่าแต่ละครั้งที่ไปเยี่ยมผู้คนจะคุยอะไรดี จะถามอะไรดี จะแสดงออกอย่างไรให้เค้าได้เห็นว่าผมใส่ใจทุกคน ผมพยายามและกดดันตัวเองมากเลยครับ แต่แล้ววันหนึ่งที่เหมือนทุกอย่างปลดล็อค วันที่ผมหัวสมองตื้อไปหมด ปิดปากเงียบไม่รู้จะคุยอะไร ฟังอย่างเดียว และคอยตอบสนองบ้างเป็นบางครั้งเพื่อแสดงให้เห็นว่าผมฟังอยู่ กลับกลายเป็นว่า วันนั้นเป็นวันที่ผมได้รู้จักบุคคลที่ผมเยี่ยมอยู่จริงๆ ได้ฟังเรื่องราวของพวกเขาที่ผมเองไม่กล้าถาม และไม่ได้คาดหวังที่จะได้ยิน ผมยังไม่ได้เป็นผู้ฟังที่ดีครับ แต่สิ่งนี้สอนให้ผมรู้จักฟัง อยู่กับปัจจุบัน และซึมซับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าครับ และอีกอย่างที่มอยากแบ่งปันคือ ผู้คนที่ผมได้มีโอกาสเยี่ยมเยียน ทุกท่านผ่านเรื่องราวมามากมายเลยครับ มีหลายท่านมากที่หากดูเพียงภายนอก จะไม่สามารถสังเกตได้เลยว่าพวกเขาเหล่านี้กำลังทนทุกข์จากโรคร้าย หรือสถานการณ์ต่างๆ ที่ได้เกิดและกำลังเกิดขึ้นในชีวิตของพวกเขา ผมไม่สามารถรู้ได้เลยว่าชีวิตของทุกคนที่ผมได้ผมเจอจะผ่านเหตุการณ์อะไรมาบ้าง สิ่งนี้ได้สอนให้ผมไม่ตัดสินคนจากประสบการณ์ของตัวเองครับ
หากจะให้พูดถึงสิ่งต่างๆ ที่ผมได้พบเจอในการเยี่ยมเยียน ผู้อ่านทุกท่านอาจจะเบื่อก่อนครับ(หัวเราะ) นอกจากการเป็นผู้ฟัง และการไม่ตัดสินคนจากภายนอกแล้ว มีสิ่งต่างๆ ที่ผมได้เรียนมากมายเลยครับ ผมรู้สึกยินดีมากที่ได้มีโอกาสพบเจอผู้คนในชุมชน เปรียบเสมือนผมได้ท่องไปในโลกที่แตกต่างกันผ่านแต่ละบุคคลครับ หากอ่านมาถึงตรงนี้ผมขอขอบคุณมากนะครับ และขออภัยหากมีข้อผิดพลาดประการใดมา ณ ที่นี้ด้วย และถ้าหากใครสนใจเมื่อมีเวลาว่างลองมาลงชุมชนด้วยกันนะครับ มารู้จักโลกอีกใบผ่านผู้คนกันครับ
