แม้ว่าประเทศไทยจะไม่ใช่ประเทศที่ลงนามในอนุสัญญาผู้ลี้ภัยปีพ. ศ. 2494 เราในฐานะที่เป็นชาวคาทอลิกได้ดำเนินการอย่างจริงจังต่อชะตากรรมของผู้ลี้ภัยและผู้ขอลี้ภัยอย่างจริงจัง อนุสัญญาฯ ระบุว่าผู้ลี้ภัยคือคนที่“ เนื่องจากกลัวว่าจะถูกรังแกเนื่องจากเหตุผลด้านเชื้อชาติ ศาสนา สัญชาติ การเป็นสมาชิกของกลุ่มทางสังคมหรือความคิดเห็นทางการเมือง ต้องอยู่นอกเขตประเทศของตน และไม่สามารถหรือเนื่องจากความกลัวดังกล่าวไม่เต็มใจที่จะใช้ประโยชน์จากการปกป้องประเทศนั้น” อาศัยการแก้ต่าง ความช่วยเหลือด้านการศึกษาและการให้บริการต่างๆ เราพยายามเป็นพยานถึงพระเจ้าที่สถิตอยู่ในหมู่พวกเขาและหวังว่าพวกเขาจะได้รับการคุ้มครองเท่าที่ควรสำหรั สิทธิและชีวิตของเขา
ความพยายามเหล่านี้เกิดขึ้นในระดับชาติและสากลผ่านการทำงานอย่างหนักขององค์กรคาทอลิกต่างๆเช่นคณะกรรมการคาทอลิกเพื่ออภิบาลสังคมแผนกผู้อพยบย้ายถิ่นและผู้ถูกคุมขัง /NCCM และ แผนกสงเคราะห์ผู้ประสบภัยและผู้ลี้ภัย /COERR, Jesuit Refugee Service และจากองค์กรต่างๆของนักบวชชายหญิงที่ให้ความช่วยเหลือในการต้อนรับและดูและผู้ผระสอบภัยและผู้ลี้ภัยไม่ว่าจะที่อยู่ศูนย์อพยบและนอกศูนย์ก็ตาม
